Vandaag zijn we wezen trainen bij ons tweede thuis: BD Hilversum.
Na een hele lange tijd hebben we weer eens de videocamera erbij gehaald. En zie hier: een filmpje met in de hoofdrol een frisbee. Shame en ik spelen leuke bijrolletjes.

Met allen, op een enkele uitzondering na, nog een bittere smaak in de mond na het speuren de dag ervoor, moest alle moed en plezier weer bij elkaar geschraapt worden om het appèl en pakwerk nog tot een goed eind te brengen.
Met keurmeesters Tichelaar (appèl) en Zainal (pakwerk) wisten we al wel dat we voor elke punt hard ons best moesten doen. Ze werden niet cadeau gedaan.
Freddy heeft met Seven dan wel niet een hele hoge score gehaald, maar zelfs met 82 punten stapte Freddy zeer tevreden van het veld af. De punten waar de hele winter hard op is getraind waren zichtbaar verbeterd en dat is toch waar je naar werkt. Seven zou echter Seven niet zijn als hij niet hier en daar laat blijken toch nog steeds heel erg hyper te zijn wat zich vooral uitte in het krabben terwijl hij af moest liggen, springen tijdens de snelle pas, en de extra meters met het apporteerblok in zijn bek.

Pakwerk zal nooit Seven’s sterkste onderdeel worden. Hij ziet het teveel als een gezellig spelletje. Het revieren ging geweldig, want het vinden van de pakwerker is een heel leuk spelletje, evenals het aanblaffen, aan de voet roepen, klaar leggen voor de vlucht en de vlucht zelf. Seven beet vol in en bleef ook goed vol beet houden. Pas na de overval verviel Seven weer in zijn oude patroon van druk zijn op de mouw, staand bewaken om een rondje te maken als Freddy bijna bij Seven en de pakwerker is aangekomen. 72 Punten was alles wat nog restte na dit kleine privé feestje.

Aan Shame had ik zelf een hele zware dobber tijdens het appèl. Net na het pakwerk van het tweede blok, mocht ik als eerste van start in het laatste blok. En hoewel ik de hele tijd tegen hem heb lopen praten kreeg ik zijn aandacht er maar niet bij. Gevolg was dat ook alle oefeningen niet netjes uitgevoerd werden, zo bleef hij bijvoorbeeld staan terwijl hij had moeten gaan zitten. Het apporteren heeft nog wat goed gemaakt, al lieten we daar ook wat steekjes vallen. 
Het vooruit sturen, wat in trainen tot heel wat hoofdbrekens heeft geleid, ging echter wel naar wens, al moet hij directer af. Maar hij ging. Tot mijn verassing kregen we 77 punten. Het hadden er met hetzelfde gemak minder kunnen zijn.

Pakwerk is Shame’s sterkste onderdeel. Hij miste een verstek, liet zich verder goed sturen en bleef het hele traject keurig in de hand. In het verstek had hij zich wat duidelijker naar de pakwerker moeten laten zien en het omkijken bij het bewaken heeft ook punten gekost. Verder was zijn bijtwerk dik in orde. De 90 punten die we hebben verdiend waren van harte welkom.

Nu is het weer trainen, trainen en nog meer trainen. Op het WK in Tjechië moeten we toch beter presteren, zowiezo slagen op drie onderdelen.

Met z’n vijven hadden we ons, allen lid van BD Almere-Haven, ingeschreven voor het NK Bouviers te BD Bergen (in Bergen, Limburg). Om helemaal bewapend tot de tanden aan te treden op het eerste onderdeel is er weken, zo niet maanden hard getraind op het speuren. Tactieken werden door besproken, nieuwe methodes zorgvuldig uitgetest. Elke dinsdagavond en zaterdagochtend werd er serieus met z’n allen getraind. En tussendoor nog eens ieder voor zich. We hebben geluisterd naar elkaar en gehandeld naar goed bedoelde adviezen.
We waren er alle vijf, Mario, Hans, Bertus, Freddy en ik (Carmen) echt helemaal klaar voor om te vlammen op het NK Bouviers.

Helaas liep alles helemaal anders dan wij van tevoren hadden uitgedokterd.
Door loting kregen Freddy, Bertus en Mario respectievelijk de nummers 6, 7 en 8 toebedeeld. Hans nummer 14 en ikzelf nummer 17.
De IPO I en II Bouviers moesten wel verkassen vanwege gebruik aan ruimte op de speurvelden, maar de IPO III Bouviers hoefden niet in de auto voor de speurvelden, ze lagen direct aan de andere kant van de parkeerplaats bij BD Bergen. Eigenlijk zou elke club z´n eigen speurvelden moeten hebben direct naast de deur!
Om 9.00 uur werd er begonnen met het neerleggen van de IPO III sporen, terwijl om 9.10 uur de IPO I en II honden vertrokken om hun sporen uit te werken. Gevolg daarvan was dat het eerste IPO III spoor pas na een uur en een kwartier uitgewerkt kon worden, en dan alleen nog maar omdat er geen pauze tussendoor werd gehouden. Seven mocht de spits afbijten. Al bij het uit de auto halen was hij niet in de juiste speurstemming en het werd er niet beter van toen één van de spoorleggers aan het eind van de eerste strek, wel netjes op meters afstand, bleef staan. Seven was afgeleid en niet meer tot speuren te bewegen. Omdat hij geleerd heeft dat hij op commando wel rechtuit moet, in ieder geval de eerste strek deed hij wel net dat, maar meer niet. Het leek alsof hij aan het wandelen was. Het eerste voorwerp verwees hij dan weer wel. Gekke hond. Het tweede voorwerp werd ook nog gehaald, maar daarna was het toch echt over voor Seven. De keurmeester restte niets anders dan Freddy en Seven af te blazen. Zeer teleurstellend, vooral gezien het beeld wat Seven laat zien tijdens trainingen.
Bertus was direct daarna en overkwam precies hetzelfde. Het eerste voorwerp overliep hij ijverig, haalde het tweede voorwerp, maar kon de derde strek nooit meer vinden. Ook hem viel het gehate fluitje ten deel. Mario, derde in de rij, haalde wel het eind van het spoor, maar had zoveel moeite met het spoor dat er slechts 47 punten bleven staan. En was het maar bij deze drie gebleven. Ook de vierde, Ellen met Kenji, bleef op een schamele 64 punten steken. Kenji liet echter wel prachtig speurwerk zien. Hij speurde wel hier en daar met een hoge neus, maar wat hem de das om heeft gedaan was een wildspoor waar hij vol overtuiging op dook en het overlopen van het laatste voorwerp.
Pas bij de vijfde leek het tij te keren. Johnny kwam wel helemaal rond met voldoende punten met Gabby.
Hans haalde ook niet de benodigde punten om nog mee te tellen voor de eindzege. Hij ging fantastisch van start, maar beet zich stuk op de hoeken.
René, trainend bij BD Klundert, had ook pech. Terwijl hij klaar stond met hond en al om te gaan speuren, werd er plots een pauze ingelast. Terecht dat René op zijn zachtst gezegd niet blij was met de gang van zaken. Toen hij na de pauze eindelijk werd geroepen om naar het spoor te gaan moest hij alsnog enkele minuten wachten, en waarop?
Toch bleek zijn Bouvier bestand tegen alle druk en presteerde nog heel netjes.
Shame mocht daarna zijn kunnen laten zien. Dat bleek niet zo heel veel te zijn. Vanaf de aanzet tot het eerste voorwerp, waarbij ik hem nog enigzins heb kunnen helpen, was hij driftig gras aan het vreten. Na een fors foei en herhaaldelijk het commando zoek toegesnauwd te hebben kreeg ik hem aan het speuren. Het tweede voorwerp liet hij wat het was, maar hij leek de smaak te pakken te hebben. De derde hoek was echter ons struikelblok (alsof we geslaagd zouden zijn door alle voorgaande toestanden). Ik heb een blindelings vertrouwen als Shame op een bepaalde overtuigende manier een hoek neemt en door blijft speuren. Die derde hoek moest naar binnen liggen, maar Shame ging naar buiten. Even twijfelde ik nog, maar hij speurde door met zijn neus strak op de grond, ik zag ook een spoor (gelopen door een mens, niet door een konijn of haas) dus ik ging achter hem aan. En toen klonk het fluitje. Ik was helemaal van mijn stuk gebracht. Zoals Shame die hoek nam, het moet een spoor geweest zijn van dezelfde spoorlegger, misschien dat hij er per ongeluk later door heen gelopen is. Het bleek dat inderdaad het spoor naar binnen lag, dus het fluitje was terecht. Ik heb nog wel geprobeerd te protesteren, maar dat haalde niets meer uit.
Berry, trainend bij BD Hilversum, kreeg wel een nieuw spoor toegewezen. Door zijn spoor bleek nog een spoor van de volgende speurder te lopen. Ook zij kreeg een nieuw spoor. Macho, Berry´s hond heeft nog wel heel erg zijn best gedaan om er wat van te maken, maar het was te ingewikkeld om de kluwe te ontwarren. Het tweede spoor leverde maar net 75 punten op, maar is toch een hele goede prestatie omdat hij feitelijk vlak ervoor al een heel spoor had moeten uitwerken.
Na in totaal 24 Bouviers was er een trieste balans op te maken met 11 gezakt, twee uitmuntend speurende honden (beiden IPO I) en 92 punten voor de beste IPO III hond.

Het zou makkelijk zijn om het veld de schuld te geven, al is op bijgevoegde foto te zien dat het veld, zeker voor de eerste vijf honden er perfect bij ligt. Nog makkelijker zou het zijn om met de vinger naar de spoorleggers te wijzen. Op het feit na dat ze de voorwerpen geen dertig minuten bij zich hebben gedragen voor ze ze neerlegden op de sporen (wat ik voor het trainen ook helemaal nooit doe) hebben ze niet iets onoverkomelijks gedaan. Ook het weer kunnen we niet de schuld geven, het was hartstikke prettig speurweer met maar een vleugje wind en zonder de voorspelde regen.
Blijft het feit dat we als geleiders nog een hoop te doen hebben tijdens het trainen op het speuren!!!

Even testen wat mijn nieuwe laptop allemaal in zich heeft. Bij een nieuwe laptop hoort namelijk ook een veel nieuwere versie van Windows dan waar ik mee bekend ben. Live writer is één van de onderdelen waar ik zelfs nog nooit van gehoord had. Maar tot nu toe is het helemaal leuk, mijn delletje.

Ik vond vandaag een filmpje op internet waarin de opa van Chiara, Henkie Uranie van Caya’s Home een hoofdrol speelt: http://www.youtube.com/watch?v=6N2ZYMn6t4w

Henkie heeft altijd meegedraaid in het IPO programma. Het IPO wordt dan wel verdedigingshond genoemd maar in de praktijk brengen de honden er meestal weinig van terecht. Het zijn allemaal aangeleerde trukjes.
Henkie is echter op zijn oude dag nog een echte diensthond geworden. Daarvan is dit filmpje getuige.
Hij is ook ingezet in de beveiliging.
Helaas heeft hij niet lang van zijn nieuw verworven status kunnen genieten, hij is kort daarna overleden.

Heerlijk, die sneeuw.
Alles ziet er prachtig uit, bedolven onder een sneeuwwitte laag.
Geen reden om niet te trainen met de honden. Tuurlijk passen we de training wel aan aan de weersomstandigheden. Door de dikke witte laag op het veld is het niet verstandig om de honden te laten springen over de haag of schutting. Af met afleiding is ook niet te doen met de sneeuw, niet alleen door de kou, dat deert ze niet zo, maar het is een hele klus om de honden er van te weerhouden van de sneeuw te gaan eten…
Het komt dus meer neer op wat kleine korte oefeningetjes zoals kort volgen, aandacht voor de baas, zit en af. En heel veel spelen. En geen van onze honden zegt daar nee tegen.

De afoefening met Seven

De hieroefening met Seven

De aandachtsoefening met Chiara

Spelen met Chiara

Dat Chiara gek is op sneeuw zal uit de volgende reeks foto’s blijken: